فقط مینویسم

اما متفاوت

مثل بازیگری که نقش های متفاوتی بازی میکنه تا خودشو محک بزنه

من دارم خودم و به نوشته هام میشناسم

در این زمینه تا به حال قلمی نداشتم و

حالا دارم در کنار این محک با آدمای دورو برم هم آشنا میشم

با نظراشون

و از همه ممنون

.........

اکنون که پر شدم از واژه ها

هر چند نازلال

مرا با  واژه هایم به خاطر بسپار

وقتی بی اختیار تنم را پارو میزند

وانمود نکن آرامی

دستهایت خوب میدانند که

با تنم غریبی...

پیرهنی از گلهای نا مریی برایت خواهم دوخت

تا بتوانم بهار تنت را ببینم...

در صفر مطلق ذوب میشوم

وقتی....

به کفش هایت

کنار

کفش هایش فکر میکنم.....

اصلا چه فرقی میکند وقتی دلی نباشد؟!

روزی بود...از همان دل های شیشه ای

چه نوبرانه هر کس آمدو شکستش

نه حتی آهنگهای کیتارو هم آرامم نمیکند

شاید قلم...

اما چقدر بنویسم وقتی مخاطبی نیست

روزی بود...از همان مخاطب هایی که مریم حیدرزاده هم داشت!

چه نوبرانه فصلش تمام شد و رفت

آنقدر رفتی که خواب هایم روزی هزار بار تعبیر شد

راستی کدام جاده قدم های تورا بوسه زد؟

اصلا چه فرقی میکند

حالا که رفتی بوسه بر پای چپت خورده باشد یا راست!!!!

 اگر من از تمام نداهایی که با چشمان باز مردند بگویم و چشمان تو را بارانی کنم؟

و کاری از دستمان بر نیاید

و دستمان خالی پر از نفرت شود

و نفرت آویزه ی ذهنمان

نه نمیگویم! 

تو همانی باش که اگر نباشی هم لمست کنند

مثل ندا....

 که از تنت

 دور میشود

تمام محبتت

مغرور میشود

مرا میان خاطره ها دفن میکنی

تنت

با تنی دگر جور میشود....

...................................................

پ.ن .یکی برام کامنت گذاشته گفته

یه کم شعر شده از چارچوب دیوونگیت افتاد بیرون!!!

اما عزیزم دیوونگی که چارچوب و قاعده نداره

تازه وقتی دیوونه میشی شاعر میشی!

و من

همون دیوونه و فاحشه ی سابقم...

...................

به تمام جنگل های با تو بودن روزی خواهم رسید

و برای لبخند تمام درختهای از حادثه پیر شده اشک خواهم ریخت

کنار تو تمام مورچه ها را حتی به خانه یشان میرسانم ...

برای سوغاتم تمام چشمانت را به ارمغان بیاور!!

به اندازه ی تمام نبودن هایت در این سالها...

تمام دارایی تنم را

(جنس فروخته شده پس گرفته میشود)

...

به دستانت نگاه کن!!

جز تار موی من هیچ چیز نصیبت نشده!

...

من و واژه هایم  نطفه ی کبود این وصلتیم!!

................

دیشب که در آغوش خدا به خواب رفتم  تازه فهمیدم

فاحشه ای که طعم خدا بدهد بهترین سکانس این پرده است

دنبال بکارت این صحنه نگرد

روزگار هم.... فاحشه است!

قبل از آنکه تمنایش را پاسخی دهم

سنگ فرش خیابان سینه ات میشوم

و تو

ساکن میشوی

میان ویرانیه تنم...

همونجا توی شکم مامانش خفه میشد

و به مامانش میگفتن متاسفیم!

بهتر از این بود که امروز بعد از ۲۳ سال متولد که شدم

به من بگویند خفه شو

و من برای خودم متاسف بشوم.....

عریانیه تنه یک فاحشه بر آینه ها مبارک

۶ خرداد سالگرد زمستانم در بهاریست که ....

تازه میفهمم نافم هیچ گاه به ناف تو بند نبوده

شاید فاحشه گونه متولد شدم

فاحشه ها ناف ندارند.......

به رنگ های چشمانت

این روزها وقتی دلم  میگیرد...   چشمانم بیرنگ میشود

 این روزها وقتی میخندم  دلم از چشمانت میگیرد

این روزها مرا از چشمان تو میگیرد

       این روزها فاحشه میمیرد...

ولی عریانیم

تا همیشه برای خاطره ای می ماند که از تو زنده تر است

.......

 دليل نيومدنم تصادفم بود

نه اینکه بی وفایی کرده باشم

حالم بهتر بشه میام

به نقطه چین های چشمانت فکر میکنم  ....

تو همیشه میفروشی

سه حرفی ها را به یکدیگر

ع ش ق را به  ه و س

ش ر ف  را به  و ل ع .....

من فرزند افسون شده زمستانم!!!

فرقی نمیکند

این فاصله ها تا کجا فریاد میزنند

مهم

این است که افکارم

فرو ماندند 

در این فاحشگی مطلق

و احساسم فرسوده شد

در آغوش بی فرجامت!!

چه دیدنی میشوی

وقتی به یکباره

تمام پیکرت من میشود

وقتی در من حل میشوی

و

جرعه جرعه آغوشم را سر میکشی

و سرک میکشد   ش ه و ت

وسر به زیر میشود  ن ج ا ب ت

و تو

با سر مستی تمام سکوت میکنی....

وقتی رفتی رد لبانم را به خاطر بسپار

روزی برایش گریه خواهی کرد!!!

و

 افسوس های سرد زمستانی تورا به میلاخ میکشند...

انگشتانت شناور است

موج میزند

دل دل میکند

روی ساحل سینه ام

و

بی پروا لبهایت لنگر می اندازد

در این  اسکله سرد....

نفس هایت که تند میشود

دستانت که میلرزد

وقتی که مثل سرو قد میکشی

دوزاریه کجم میافتد که باید

مثل مسیح به صلیب تنت تن دهم

.... 

چشمهایت را نبند

وقتی از عصاره ی وجودم لبریزی

بگذار من هم پر شوم از نگاهت

و

با تو مستی کنم

در این شیدایی بی کس

این شرارت های نا به هنگام

مرا مخمور میکند

حیرتم داد میکشد

بلند میشود

مانند حیرتکده ی تو

که بلند شده است.....

میشود با تو دنیا را حس کرد

وقتی فقط نگاهم میکنی

و هیجان روزانه ات را دراین عریانی سرد سرازیر نمیکنی

وقتی مثل

توت های قرمز مچاله ام نمیکنی

من فاحشه این زمستانم گرمای تنت آزارم میدهد

مرا بغض میکند

مرا اشک میکند

مرا.....

به قول حرفهایم

ساحره عاشق آدمک ها نیست!!!!! 

من تعطیل میشوم

....

تو هم بیکار

تا دوباره تقویم من به روز شود

و

روزهای قرمز به پایان برسد

و تو دوباره کارت را شروع کنی

مثل تراکتور روی زمین بی آب و علف

در عریانی تنم

لبهای تو

عضو ثابت

سینه های من است

(ب ن ی آ د م ا ع ض ا ی ی ک د ی گ ر ن د)

  شب اول نیست

   آخرین شب هم نیست

    وقتی حس تن آلودمان بهم گره میخورد

    و

   تو

    مرا نازک لمس میکنی